Płytki antypoślizgowe to takie płytki ceramiczne (zarówno gresowe, jak i inne), których powierzchnia została zaprojektowana w sposób zapewniający lepszą przyczepność dla stóp. Innymi słowy, są one odporne na poślizg – mniej śliskie niż standardowe gładkie kafelki, zwłaszcza gdy są mokre. Osiąga się to poprzez różne metody: nadanie powierzchni chropowatości lub struktury, użycie specjalnych szkliw z domieszką granulatu, a czasem stosowanie rowków czy wypukłych wzorów. Efekt jest taki, że tarcie między stopą (bądź podeszwą buta) a płytką jest większe, co zmniejsza ryzyko poślizgnięcia się. Płytki antypoślizgowe są szczególnie polecane w łazienkach, na schodach, wokół basenów oraz na zewnętrznych tarasach czy ścieżkach, gdzie podłoga może być wilgotna.
Zawartość
Klasy antypoślizgowości płytek (R9 – R13)
Stopień antypoślizgowości płytek wyraża się za pomocą normy oznaczanej literą R i liczbą od 9 do 13. Im wyższa liczba, tym płytka zapewnia lepszą przyczepność (jest mniej śliska). Płytki oznaczone R9 są uznawane za bazowy poziom antypoślizgowości – mają dość gładką powierzchnię, która sprawdza się w zwykłych pomieszczeniach wewnętrznych, gdzie podłoga jest z reguły sucha (np. salon, sypialnia). R10 to już podwyższona antypoślizgowość – takie płytki często stosuje się w łazienkach i kuchniach, bo radzą sobie lepiej z przypadkową wilgocią na podłodze. R11 i więcej oznacza bardzo dobrą antypoślizgowość, wymaganą zwykle w miejscach stale narażonych na wodę czy tłuste substancje (np. otoczenie basenu, taras odkryty, publiczne łaźnie czy schody zewnętrzne). Najwyższe klasy, R12 i R13, dotyczą już płytek do zastosowań przemysłowych (np. w rzeźniach, kuchniach przemysłowych, zakładach produkcyjnych), gdzie podłoga może być bardzo śliska z powodu tłuszczów czy olejów – w warunkach domowych rzadko potrzebujemy tak wysokiej klasy. Wybierając płytki do łazienki czy na taras warto sprawdzić symbol R na opakowaniu – dla łazienki zaleca się co najmniej R10, dla powierzchni na zewnątrz R11 lub wyżej.
Gdzie stosować płytki antypoślizgowe?
Płytki o podwyższonej antypoślizgowości zaleca się wszędzie tam, gdzie istnieje ryzyko poślizgnięcia się na podłodze. Najczęstszym przykładem jest łazienka – zarówno domowa, jak i publiczna. Podłoga łazienkowa często bywa mokra (woda z prysznica, wanny, rozchlapywanie), więc ułożenie płytek antypoślizgowych zmniejsza ryzyko wypadku, zwłaszcza w strefie prysznica czy przy wannie. Kolejne miejsce to schody – zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne stopnie warto wykonać z płytek o chropowatej powierzchni lub z antypoślizgowymi nacięciami, bo upadek na schodach może mieć poważne konsekwencje. Tarasy i balkony oraz wszelkie dojścia do domu (schodki przed drzwiami, podjazdy) to kolejne przestrzenie, gdzie często używa się płytek antypoślizgowych – na zewnątrz podłoga może być mokra od deszczu czy oblodzona zimą, a szorstka powierzchnia płytek daje dodatkowe tarcie. Wokół basenów, saun i jacuzzi antypoślizgowość jest ma ogromne znaczenie: tam stale jest mokro, ludzie często chodzą boso, więc posadzka musi być jak najbezpieczniejsza. W obiektach użyteczności publicznej, takich jak szatnie, łaźnie, prysznice publiczne, również wymaga się płytek antypoślizgowych. Podsumowując – jeśli gdziekolwiek przewidujemy wodę lub inny poślizg na podłodze, warto rozważyć płytki o wyższej antypoślizgowości.
Rodzaje powierzchni antypoślizgowych w płytkach
Producenci płytek stosują różne techniki, by nadać płytkom właściwości antypoślizgowe. Jednym z najpopularniejszych sposobów jest struktura powierzchni – płytka może być wyprodukowana z pewnym wzorem wypukłości i wgłębień albo z ziarnistą fakturą, co sprawia, że nie jest idealnie gładka. Taka mikro-struktura powoduje, że stopa lepiej „łapie” przyczepność. Inną metodą jest użycie szkliwa antypoślizgowego – do tradycyjnego szkliwa dodaje się drobne cząsteczki (np. piasek kwarcowy czy korund), które po wypaleniu wystają ponad powierzchnię tworząc delikatną chropowatość niewidoczną gołym okiem, ale wyczuwalną w dotyku. Jeszcze inne rozwiązanie to specjalne krawędzie i rowki – spotykane głównie na stopnicach (płytkach na schody). Mają one żłobienia na krawędzi, które zapobiegają poślizgnięciu się buta przy stąpaniu na krawędź schodu. Niektóre płytki antypoślizgowe mają też wypukłe kropki lub paseczki na całej powierzchni tworzące wzór dekoracyjny, a zarazem funkcjonalny (spotykane np. w płytkach do obiektów użyteczności publicznej). Warto zaznaczyć, że rodzaj powierzchni antypoślizgowej może wpływać na wygląd płytki – np. płytki matowe i strukturalne są z reguły mniej śliskie niż błyszczące.
Czyszczenie i pielęgnacja antypoślizgowych płytek
Utrzymanie w czystości płytek antypoślizgowych może wymagać odrobinę więcej wysiłku, niż przy gładkich płytkach. Chropowata lub strukturalna powierzchnia ma więcej zakamarków, w których może osiadać brud czy osad (np. kamienny z wody). Dlatego, poza regularnym myciem mopem i detergentem, warto co pewien czas wykonać dokładniejsze czyszczenie: wyszorować płytki szczotką lub użyć myjki ciśnieniowej (na zewnątrz). W łazience przyda się preparat do usuwania kamienia, który pozwoli doczyścić chropowatą podłogę z osadów mydlanych. Dobrą praktyką jest też natychmiastowe usuwanie plam (np. po oleju na tarasie czy po kosmetykach w łazience), by nie zdążyły wniknąć w mikropory. Warto zaznaczyć, że same płytki antypoślizgowe są wykonane z tak samo trwałych materiałów jak zwykłe gresy czy terakoty, więc mogą być czyszczone typowymi środkami czystości bez ryzyka uszkodzenia. Fugi między nimi należy czyścić tak samo jak przy innych płytkach. Choć czyszczenie może być nieco bardziej czasochłonne, to korzyść w postaci bezpiecznej, antypoślizgowej podłogi jest zdecydowanie warta tego wysiłku
