Ścieralność PEI to klasyfikacja odporności szkliwa płytek na ścieranie w skali od 1 do 5 (zgodnie z normą EN ISO 10545-7). Im wyższa klasa PEI, tym lepsza odporność na zarysowania i ścieranie powierzchni. Klasa 1 oznacza najniższą wytrzymałość (tylko ściany lub bardzo mały ruch), a klasa 5 najwyższą (intensywnie użytkowane podłogi, lokale publiczne). Tak więc PEI informuje, jak intensywnie można eksploatować płytkę bez widocznych oznak zużycia.
Zawartość
Klasy ścieralności PEI i ich zastosowania
Skala PEI mówi, gdzie płytki mogą być bezpiecznie stosowane. Najniższe klasy (PEI 1–2) nadają się głównie do ścian lub podłóg o bardzo małym ruchu (sypialnie, łazienki). Średnie klasy (PEI 3) pokrywają normalny ruch domowy (kuchnia, salon, korytarz), zaś najwyższe (PEI 4–5) przeznaczone są do miejsc o dużym obciążeniu: sklepy, biura czy ciągi komunikacyjne. Płytki oznaczone PEI 5 wytrzymują intensywną eksploatację i nadają się do użytku publicznego.
Dla praktyki: PEI 2 można układać we wszystkich pomieszczeniach domowych na podłodze poza najbardziej uczęszczanymi (np. jedynie sypialnie i małe łazienki). PEI 3 jest uniwersalne – odpowiednie dla większości domowych podłóg. PEI 4 i 5 stosuje się w obiektach komercyjnych oraz tam, gdzie są ciężkie obciążenia (np. warsztaty, magazyny, lotniska).
- PEI 1 – słaba odporność; płytki ścienne.
- PEI 2 – mała odporność; podłogi w pomieszczeniach o niewielkim ruchu (sypialnie, pokoje gościnne).
- PEI 3 – średnia odporność; najczęściej stosowana w kuchniach i korytarzach domowych.
- PEI 4 – wysoka odporność; podłogi w przestrzeniach komercyjnych i wolnych biurach.
- PEI 5 – najwyższa odporność; duży ruch pieszy, galerie, warsztaty – miejsca intensywnie użytkowane.
Innym słowem, przy wyborze płytek na podłogi należy zawsze sprawdzać klasę PEI. Jeśli płytka będzie intensywnie eksploatowana (tłum osób, ciężki sprzęt), lepiej wybrać wyższą klasę. Gdy ruch jest niewielki, wystarczy niższa klasa – to pozwala zaoszczędzić, nie tracąc estetyki. Płytki klasy PEI 4–5 zachowują długo połysk i strukturę, a płytki o niższej klasie szybciej pokazują ślady zużycia (matowieją i rysują się).
Norma badania ścieralności
Test PEI wykonuje się za pomocą obrotowego walca z tlenkiem glinu, który ściera powierzchnię płytki. Określa się liczbę obrotów, po której pojawiają się ubytki. Wynik badania procentowo określa, czy płytka długo zachowuje połysk i gładkość, czy traci je szybciej. W efekcie płytki z wyższą klasą PEI (IV–V) mogą być bezpiecznie stosowane tam, gdzie jest duże natężenie ruchu, a najniższe klasy (I–II) są ograniczone do lekkich zastosowań.
