Klasa antypoślizgowości R to miara przyczepności płytek, określana według normy DIN 51130 na stopniach R9–R13. Mierzy się ją na pochylonej rampie nasączonej olejem. Im wyższy numer (R9, R10, R11…), tym większe nachylenie rampy potrzebne do poślizgu – a więc lepsza przyczepność na śliskim podłożu. Na przykład R9 to powierzchnia najmniej antypoślizgowa (poślizg przy kącie 3–10°), a R11–R13 oznaczają wysoką odporność na ślizganie się w warunkach wilgotnych.
Zawartość
Wybór klasy R do konkretnych zastosowań
Klasa R informuje o bezpieczeństwie płytek w wilgotnych warunkach. Niższe klasy (R9–R10) wystarczają tam, gdzie ryzyko ślizgnięcia jest niewielkie, np. w suchych pomieszczeniach mieszkalnych lub ścianach łazienki. Wyższe klasy (R11–R13) stosuje się w miejscach o dużym zagrożeniu upadkiem: łazienki publiczne, tarasy czy schody zewnętrzne. Płytki o klasie R11 są popularnym wyborem do łazienek i kuchni domowych, natomiast R12 czy R13 wybierane są na baseny lub bardzo śliskie powierzchnie. Warto pamiętać, że każdy wzrost klasy R o jeden stopień znacząco podnosi bezpieczeństwo – np. płyta R11 umożliwia stabilniejsze wejście pod prysznicem niż R9.
Zwróćmy uwagę, że klasy R deklarowane są przez producentów i znajdziemy je na opakowaniach płytek. Często obok oznaczenia R pojawia się symbol śniegu (gdy płytka jest jednocześnie mrozoodporna). Ponadto klasa R odnosi się do testu z obuwiem, a dla obszarów boso (np. w strefach basenowych) używa się innych norm (DIN 51097). W praktyce to oznacza, że w miejscach takich jak prysznice publiczne lepiej wybierać płytki z wyższymi klasami R, aby zwiększyć antypoślizgowość.
- Poziom wykończenia – płytki matowe i ryflowane zwykle mają wyższe klasy R niż płytki błyszczące, które uzyskują często R9–R10.
- Przykładowe zastosowania – R9 może być akceptowalne na ścianach lub w strefach suchych; R11 jest standardem w łazienkach domowych i kuchniach; R12–R13 używa się w strefach przemysłowych, garażach i basenach.
Inne testy antypoślizgowości
Oprócz rampy DIN 51130 obowiązuje także norma DIN 51097, w której ocenia się poślizg pod stopą boso. W skali A/B/C (lub 1–3) klasy A i B oznaczają powierzchnię odpowiednio bezpieczną na mokro dla osób boso, co jest ważne np. w strefach kąpielowych (np. prysznice bez brodzików). Warto rozróżnić te normy, bo klasa R określa poślizg w obuwiu, a norma 51097 – chodzenie boso na płytce.
Norma i testy antypoślizgowości
Aby przypisać klasę R, płytkę umieszcza się na rampie nasączonej olejem i powoli przechyla, mierząc kąt, przy którym dochodzi do poślizgu. Norma DIN 51130 definiuje zakresy kątów: na przykład R9 oznacza poślizg przy kącie ok. 3–10°, R10 przy 10–19°, R11 przy 19–27°. Dzięki temu wiemy, jaką minimalną klasę R powinna mieć płytka w zależności od miejsca zastosowania (im wilgotniej, tym wyższa klasa).
